سلامت قلب

بيماريهاي قلب

نکات ایمنی در مصرف داروهای قلبی در سالمندان

نکات ایمنی در مصرف داروهای قلبی در سالمندان

 درسالمندان جذب داروهای قلبی به علت کم شدن حرکات روده کاهش می‌یابد. در سالمندی، جریان خون کل سیستم گوارشی کاهش می یابد و بنابراین ورود دارو به جریان خون عمومی کم‌تر می‌شود. تأخیر در جذب، باعث ضعیف شدن قدرت دارو شده و مدت اثر آن‌ها طولانی می شود. این اثرها می‌توانند بسیار خطرناک باشند، زیرا اغلب داروهای قلبی دارای طیف باریک درمانی می‌باشند.

کاهش تودة بدن و کاهش آب بدن دو پدیده‌ای هستند که با سالمندی اتفاق افتاده، موجب کاهش نیاز به دوزاژ داروها می شوند. افزایش تدریجی نسبت چربی بدن به تودة بدن، باعث فراهم آمدن محیط بیشتری برای ذخیره داروهای حلال در چربی می شود. آزاد شدن تدریجی این داروها به داخل جریان خون می‌تواند مدت فعالیت دارو را افزایش دهد. این نکته را به ویژه هنگامی که فرد سالمند داروهای متعدد مصرف می‌کند باید به خاطر داشت زیرا تداخل‌های دارویی ممکن است تا ساعت‌ها به تأخیر بیفتند.

وجود مقادیر کم‌آلبومین در سرم سالمندان باعث می شود که داروها بدون باند شدن به آلبومین به وفور در گردش خون جریان یابند و باعث افزایش خطر عوارض جانبی و مسمومیت با داروهایی مانند دیگوسین شوند. زیرا در حقیقت غلظت پلاسمایی دارو بسیار بالاست. تغییرهای قلبی- عروقی مربوط به سن و یا بیماری مانند کاهش برونده قلب ( اغلب به دنبال MI، نارسایی قلب، CAD، هیپوولمی) باعث کاسته شدن توزیع دارو در بافت‌ها می شوند در نتیجه، زمان شروع اثر دارو و دورة اثر طولانی می شود.

می‌دانیم که بیماری‌های کلیه و کبد ضرورت کاهش دوز دارو را ایجاد می‌کنند، اما حتی در نبود بیماری نیز فونکسیون کبد سالمند کاهش یافته، باعث کم کردن متابولیسم و دفع دارو می شود. تأخیر در متابولیسم دارو باعث افزایش خطر عوارض جانبی و مسمومیت می‌شود، زیرا داروها مدت بیشتری در گردش خون باقی می‌مانند. در سیستم کلیوی سالمندان ترکیبی از کاهش جریان خون، کاهش سرعت فیلتراسیون گلومرولی و کاهش تدریجی فونکسیون نفرون‌ها می‌تواند منجربه دفع آهسته دارو در سالمندان شود.

افراد مسن اغلب دارای بیماری‌هایی مانند آرتریت، استئوپروز، COPD، بیماری عروقی محیطی، دیابت یا افسردگی‌اند. برای اینکه بین عوارض جانبی داروها و مشکل‌های پیش افتراق داده شود، باید پیشتر در یک مصاحبه، نخست این شرایط مورد بررسی قرار گیرند. علاوه براین باید نسبت به هرگونه سوء تغذیه، کمبود ویتامین، استفاده طولانی مدت از الکل یا دارو یا افزایش حساسیت نسبت به آلاینده‌های محیطی هشیار بود. در صورتی که بیمار حافظة ضعیف یا اختلال شناختی داشته باشد، با دوستان و خانوادة او باید مشورت کرد.

خوردن داروهای متعدد (پلی فارماسی) در سالمندان شایع است و باید با گرفتن تاریخچة دقیق دارویی از احتمال ایجاد عوارض جانبی ناشی از تداخل‌ها، اطمینان حاصل کرد. بسیاری از سالمندان داروهای آنتی‌هیستامین، ملین، ضداحتقان، آنتی‌اسید و آرام‌بخش مصرف می‌کنند.

نیترات

نیترات‌ها، هم در پیشگیری و هم در درمان آنژین مؤثراند. این داروها همچنین برای درمان ایسکمی، نارسایی قلب، MI، اورژانس‌های فشار خون استفاده می‌شوند. نیترات‌ها به طور مستقیم روی عضله صاف عروق تأثیر کرده، باعث گشادی عروق محیطی و عروق کرونر می‌شوند.

به تازکی مطالعه‌ها ثابت کرده‌اند که تأثیر و ایمنی این داروها در سالمندان همانند بیماران جوان است. نیترات‌ها به ویژه در سالمندانی مفید است که آنژین پایدار مزمن دارند، زیرا نسبت به سایر داروهای ضدآریتمی باعث عوارض جانبی کم‌تری می‌شوند. برای مثال آن‌ها همانند بتابلوکرها باعث برادیکاردی یا سرکوب میوکارد نمی‌شوند و مانند بلوک کننده‌های کانال کلسیم، عامل اِدم محیطی و یبوست نیستند. آن‌ها را می‌توان به اشکال پوستی، قرص‌های زیرزبانی کوتاه اثر یا اسپری دهانی تجویز کرد. پمادهای پوستی و آهسته نیاز به تکرار کم‌تری دارند و پذیرش آن‌ها در سالمندان بیشتر است.

استفادة مداوم از نیترات‌ها باعث مقاومت نسبت به اثرهای آن‌ها می‌شود، و به همین دلیل درمان متناوب پیشنهاد می‌شود. اگر نیترات‌ها تنها برای پیشگیری از آنژین استفاده می شوند، بیمار آن‌ها را به صورت خوراکی و طی روز مصرف می‌کند و یا این که به او آموزش داده می شود که پماد پوستی را هنگام خوابیدن در شب از روی پوست خود بردارد. به بیمار سالمندی که نیترات‌ها را به خاطر نارسایی قلب مصرف می‌کند و دارای تنگی نفس شبانه است، آموزش داده می‌شود که نیترات پوستی را شب مصرف کرده، صبح آن را بردارد.

شایع‌ترین عوارض جانبی نیترات‌ها زیرزبانی و اسپری، هیپوتانسیون و سنکوپ است. به بیمارانی که این داروها را مصرف می‌کنند آموزش داده می‌شود که هنگام درد سینه، سرگیجه یا احساس سبکی در سر، بلافاصله نشسته یا دراز بکشند تا علائم از بین برود. در هر حمله آنژین نباید بیشتر از سه قرص و هر یک به فاصلة پنج دقیقه استفاده شود. در صورتی که آنژین تسکین پیدا نکرد، بیمار باید به دنبال درمان اورژانس باشد. افرادی که نیترات‌های طولانی اثر مصرف می‌کنند باید به طور منظم فشارخون خود را کنترل کنند، در صورتی که نشانه‌های هیپوتانسیون ارتوستاتیک (سرگیجه، سبکی سر، سنکوپ) به وجود آمد، بیمار باید بداند که وضعیت خود را به آهستگی و طی چند مرحله تغییر دهد. از وضعیت خوابیده یا نشسته به آهستگی بلند شده و بعد از چند دقیقه استراحت، بایستد. سردرد یک عارضة جانبی شایع در درمان با نیترات‌‌ها است و با پیشرفت مقاومت، احتمال آن کم‌تر خواهد شد و این نکته را باید به بیمار یادآوری کرد. به طور معمول استراحت و استامینوفن باعث تسکین می شود. سردرد شدید باید به پزشک گزارش شود.

خشکی دهان که در سالمندان شایع است می‌تواند جذب نیترات‌های زیرزبانی را کاهش دهد. به این بیماران آموزش دهید که پیش از استفاده نیترات زیرزبانی، یک جرعه آب بنوشد. برای کمک به جذب قرص‌های نیترات خوراکی، باید با یک لیوان پرآب و شکم خالی مصرف شوند. به بیمار آموزش دهید که قرص‌ها را بدون جویدن و خورد کردن به طور سالم بخورد. به بیماران سالمند آموزش دهید که به طور ناگهانی درمان با نیترات‌های طولانی اثر را قطع نکنند زیرا می‌تواند باعث عود درد قفسه سینه شود. نیترات‌ها را باید به تدریج قطع کرد.

بلوک کننده‌های کانال کلسیم

بلوک کننده‌های کانال کلسیم به گونه‌ای موفقیت‌آمیز در درمان اختلال‌هاهمراه با CAD مانند هیپرتاسیون آنژین و برخی آنتی آریتمی‌ها استفاده شده‌اند و اغلب به دنبال MI به علت داشتن اثرهای حفاظتی از قلب استفاده می‌شود. مهار عبور یون کلسیم از غشای سلول باعث شل شدن عضله صاف عروق کرونر و گشاد شدن شرایین کرونر می‌شوند و این عمل خطر آنژین را کاهش می‌دهد. بلوک کننده‌های کانال کلسیم باعث گشادی عروق محیطی می‌شوند و بنابراین دارای اثرهای ضدفشار خون در افراد مسن مبتلا به سختی عروق هستند.

وراپامیل و دیلتیازم باعث کُندشدن هدایت گروه AVبر SA می‌شوند و بنابراین در درمان آریتمی‌های فوق بطنی (با آهسته کردن ریتم قلب) مفیداند. اما بررسی مداوم پرستاری برای شناسایی خطر عوارض جانبی ضروری است. برای مثال سالمندانی که تاریخچة سندرم سینوس بیمار یا بلوک AV درجه ۲ و ۳ دارند، نباید دیلتیازم یا وراپامیل مصرف کنند، مگر این که پس میکردایم داشته باشند. کسانی که سابقة نارسایی قلب داشته یا بلوک کننده‌های بتا مصرف می‌کنند، باید آنتاگونیست‌های کلسیم را با احتیاط مصرف کنند زیرا باعث سرکوب فونکسیون میوکارد می‌شوند.

سطح فعالیت الگوی خواب و وضعیت فیزیکی باید به طور مکرر از نظر پیشرفت نارسایی قلب بررسی شوند. خستگی طولانی مدت، افزایش وزن، تنگی نفس شبانه و کراکل‌های ریوی یا ویزینگ، به پزشک گزارش شوند. بیمارانی که از داروهای ضدفشارخون استفاده کرده‌اند ممکن است دچار هیپوتانسیون یا هیپوتانسیون ارتواستاتیک شوند به ویژه اگر نیفدیپین مصرف کنند. سالمندانی که بلوک کننده‌های کانال کلسیم مصرف می کنند (به ویژه نیفدیپین) ممکن است دچار اِدم غیرقلبی در انتها شوند که احتمالاً ناشی از شل شدن شرائین و وریدها است و می توان آن را با دیورتیک درمان کرد. در برخی بیماران ورزش هوازی خفیف و استراحت و بالا نگه داشتن پاها مفید است.

در بیمارانی که وراپامیل یا دیلتیازم مصرف می کنند، ممکن است یبوست ایجاد شود. اگر عامل کاهندة کلسترول مثل کلسترامین نیز مصرف شود، این مشکل ممکن است شدیدتر شود. با تشویق سالمندان به خوردن مایعات فراوان و رژیم فیبردار باید آن‌ها را به پیشگیری از یبوست ونیاز به نرم‌کننده‌های مدفوع یا ملین‌ها ترغیب کرد. بعضی از بلوک‌کننده‌های کانال کلسیم یک بار در روز مصرف شده و آهسته رش می باشند، این داروها را باید بدون جویدن یا خرد کردن خورد. عضله صاف مری در برخی از سالمندان ضعیف می شود و بلع قرص‌های بزرگ و کپسول‌ها را برای سالمندان مشکل می‌سازد. باید آن‌ها را کمک کرد که داروهای خود را با یک لیوان آب بخورند و نیمی از آب را پیش از خوردن قرص بیاشامند. ایستادن یا نشستن به علت قوة ثقل به سهولت بلع کمک می‌کند.

بتابلوکرها

بتابلوکرها مانند پرویرانولول و آنتولول می توانند برای پیشگیری آنژین، کاهش فشارخون و پیشگیری از حملات عود کنندة قلبی استفاده شوند، این داروها با بلوک کردن گیرنده‌های بتاآدرنرژیک در عضلة قلب و ساختمان‌های مختلف در بدن عمل می‌کنند و باعث کاهش سرعت و انقباض قلب می‌شده، همچنین باعث کاهش نیاز اکسیژنی میوکارد می‌شوند. بتابلوکرها به ندرت در بیمارانی که اختلال عملکرد بطن چپ دارند استفاده می شوند زیرا باعث کاهش کونتراکتیلیتی قلب و ایجاد نارسایی آن می‌شوند. لازم است که بیماران به طور دقیق از نظر برادیکاردی و هیپوتانسیون کنترل شوند. هرگاه نبض آپیکال به کم‌تر از ۶۰ ضربه در دقیقه یا فشارخون سیستولیک به کم‌تر از ۹۰میلی‌متر جیوه رسید باید به پزشک اطلاع داده شود. تغییر در ریتم قلب ممکن است نشان دهنده شروع بلوک قلبی باشد و باید ارزیابی شود.

برونکواسپاسم یک عارضه جانبی بالقوه و یک مشکل خاص بتابلوکرهای غیرانتخابی قلب است. به همین دلیل بتابلوکرها باید در افراد دارای COPD یا آسم با احتیاط مصرف شوند. در صورت تجویز، صداهای تنفسی و وضعیت ریه باید دقیقاً مورد بررسی قرار گیرند.

 بیمار دیابتی که بتابلوکر مصرف می‌کند باید سطح گلوکز خون خود را کنترل کند، زیرا بتابلوکرها باعث پوشاندن علائم هیپوگلیسمی (افزایش ریتم قلب و تغییر فشارخون) می شوند. باید به عوارض جانبی سیستم عصبی مرکزی، مانند: گیجی، افسردگی، خستگی، خواب آلودگی، اختلال جنسی، در سالمندان توجه شود. چون شیوع این اختلال‌ها در افراد پیر کم نیست، بنابراین ضرورت دارد، که مشخص شود که آیا پیش از شروع دارو درمانی، این علایم وجودداشته یا خیر. گاهی عوض کردن داروهای بتابلوکر باعث بهبود علائم می‌شود، در حالی که اثرهای قلبی- عروقی مفید باقی می‌مانند. تعویض یا قطع دارو پیش از جراحی باید به تدریج صورت گیرد تا نشانه‌های محرومیت مثل ترمور، تحریق، سردرد شدید، ضعف، تپش قلب، هیپرتانسیون برگشتی ایجاد نشوند. به طور معمول دوز دارو در ۳ تا ۱۴ روز به آهستگی کم می‌شود. هنگامی که داروی بتابلوکر کم یا قطع می‌شود، بیمار باید از فعالیت یا ورزش سنگین جسمی دوری کند.

مهارکننده‌های ACE

انتخاب دارو درمانی برای نارسایی قلب، بستگی به شرایط زمینه‌ای قلب بیمار، درجه نارسایی قلب، وجود عوارض دیگر (مانند ایسکمی، احتباس سدیم) دارد. نارسایی قلب به طور معمول با دیورتیک‌ها و دیگوکسین و مهارکننده‌های ACE درمان می‌شود.

کاپتوپریل بعداز MI برای جلوگیری از دیس فونکسیون بطن چپ داده می‌شود. هم کاپتوپریل و هم انالاپریل در درمان نارسایی قلب خفیف تا متوسط استفاده می‌شوند. داروهای این دسته موجب مهار تبدیل آنژیوتانسین I  به آنژیوتانسین II که یک تنگ کنندة قوی عروقی است می‌شوند. در بیمارانی که نارسایی قلب دارند این کار باعث کاهش فشارخون و پرلود و افترلود قلب می‌شود. افراد سالمندی که برای نخستین بار برای آن‌ها مهار کنندة ACE تجویز می‌شود در معرض هیپوتانسیون شدیداند. کسانی که پیشتر روی درمان طولانی مدت دیورتیک بوده‌اند بیشتر مستعد تجربة این عارضه هستند. مهارکننده‌های ACE را می‌توان با دوز کم‌تر در سالمندان شروع کرد و فشارخون را تا ۶ ساعت بعداز دورة اول یا بعد از افزایش دوزاژ کنترل کرد. سایر عوارض مانند کاهش هموگلوبین و هماتوکریت، نوتروپنی و آگرانولوسیتوز گزارش شده‌اند. CBC باید به طور منظم آزمایش شود.

حدود یک سوم بیماران ممکن است دچار سرفه شوند و این امر باعث عدم ادامة درمان در این بیماران شود. درنخستین ماه درمان، گاهی راش‌های خفیف پوستی به وجود می‌آید که با کم کردن دوزاژ می‌توان آن‌ها را کاهش داد. راش‌های شدید ممکن است با درد مفصل، تب وخارش همراه شوند که نیاز به درمان با آنتی‌هیستامین دارند. افراد سالمند حتی با اختلال خفیف کلیه ممکن است دچار افزایش شدید BUN و کراتی‌نین شوند که احتمالاً منجربه سندروم نفروتیک می‌شود. در بیماران سالمند دیابتی و دارای اختلال کلیه باید پتاسیم به طور مکرر کنترل شود. دیورتیک‌های نگه دارندة پتاسیم نبایستی با مهارکننده‌های ACE تجویز شوند.

آسپرین، ایندومتاسین و سایر داروهای NSAIDS باعث کاهش تأثیر مهارکننده‌های ACE می‌شوند زیرا ساخته شدن پروستاگلاندین لازم برای گشادی را مهار می‌کنند. ایبوپروفن ممکن است باعث افزایش فشارخون شود. این تداخل‌ها را باید در افراد سالمند در نظر داشت زیرا اکثر آن‌ها جهت آرتریت خود  NSAIDSمصرف می‌کنند. در صورتی که پرهیز از این داروها ممکن نباشد ضروری است که دوز مهارکنندة ACE افزایش یابد.

دیژیتالیس

فعالیت اصلی گلیکوزیدهای دیژیتالیس بالا بردن قدرت انقباضی قلب و در نتیجه، برون‌ده قلب بوده، سایر اعمال آن شامل کُند ساختن فعالیت الکتروفیزیولوژیک و کم کردن ریتم قلب است. شایع‌ترین شکل دیژیتالیس که در سالمندان استفاده می شود دیگوکسین است که عوارض جانبی زیادی برای آن‌ها دارد. دیگوکسین دارای یک طیف درمانی بسیار باریک (ng/ml2-8/0) بوده و بالاتر از این طیف، مسمومیت اتفاق می افتد. در برخی افراد، اثرات سمی ممکن است حتی در مقادیر کم‌تر از ng/ml2اتفاق بیفتد. مورتالیتی مسمومیت با دیگوکسین ۷درصد تا ۵۰ درصد است. مسمومیت در ۸ تا ۸۵ درصد بیماران بستری اتفاق افتاده و احتمال آن در سالمندان بیشتر است. مراقبت دقیق و کنترل نشانه‌های مسمومیت با دیژیتال می تواند از مشکل‌های شدیدتر پیشگیری کند. تغییرهای بینایی یا خستگی در ۹۵ درصد موارد مسمومیت دیده می‌شود. تهوع، سرگیجه، بی اشتهایی، اسهال، استفراغ، دردشکم، مشکلات روانی، رؤیاهای غیرطبیعی و سردرد در ۴۰ تا ۸۰ درصد موارد اتفاق می‌افتند. آریتمی‌ها به ویژه انقباض‌های زودرس بطنی از شایع‌ترین علائم قلبی‌اند. مسمومیت با دیگوکسین با قطع دارو و درمان آریتمی‌های همراه کنترل می‌شود. درصورتی که آریتمی‌ها خطرناک باشند از digoxin immune Fab به صورت وریدی استفاده می‌شود. بهبود در عرض ۱۵ تا ۳۰ دقیقه دیده می‌شود.

مسمومیت یا دیگوکسین به ویژه در بیمارانی دیده می‌شود که هیپوکالمیک می‌باشند، رژیم غذایی بیمار را از نظر مصرف پتاسیم کافی باید بررسی کرد. برای بیمارانی که دیورتیک‌های لوپ یا تیازیدی مصرف می کنند، مکمل‌های پتاسیم می‌تواند تجویز شود. هرگونه کاهش وزن در فرد سالمند باید بررسی شود زیرا ممکن است نیاز به کاهش دوزاژ دیگوکسین داشته باشد. بسیاری از داروهایی که سالمندان مصرف می‌کنند می توانند با دیگوکسین تداخل کنند. کلیسترامین، آنتی‌اسید، کائولین پکتات باعث باند شدن یا موجب دیگوکسین می شوند. بنابراین   bioavailability دیگوکسین را افزایش می دهند. برای کنترل تداخل‌های احتمالی می توان دوزاژ یا زمان دادن دیگوکسین یا سایر داروها را تغییر داد. بیماران باید دست‌کم دوساعت پیش و بعد از خوردن دیگوکسین از مصرف شیر، پنیر، ماست و بستنی دوری کنند، زیرا جذب دارو را کاهش می‌دهند. به بیماران و اعضای خانواده آموزش دهید تا نبض رادیال را روزانه در حال استراحت کنترل کنند. نبض کم‌تر از ۶۰ یا بیشتر از ۱۰۰ باید گزارش شوند.

دیورتیک‌ها

دیورتیک‌ها در درمان نارسایی قلب دارای اهمیت‌اند. زیرا باعث کنترل اِدمی می‌شوند که ناشی از مکانیسم‌های جبرانی بدن طی نارسایی قلب است. برای مثال هنگامی که فعالیت پمپاژ قلب مختل می‌شود، سیستم‌های عصبی و آندوکرین در جهت احتباس آب و سدیم تحریک می شوند. این یک پاسخ تطابقی برای حفظ سیرکولاسیون با بافت‌هاست. مایع اضافی وارد فضاهای خارج سلولی شده و باعث اِدم می‌شود.

هنگامی که نارسایی قلب خفیف است، دیورتیک‌های ضعیف مانند دارو‌های نگهدارنده پتاسیم (اسپیرونولاکتون، تریامترن) یا تیازیدها (هیدروکلروتیازید) به طور معمول تجویز می‌شوند. در نارسایی‌های شدید قلبی از دیورتیک‌های لوپ (فورسماید، بومتانید) که قوی‌ترند، استفاده می شود. این سه دسته دیورتیک برروی نفرون کلیه اثر گذاشته، باعث افزایش دفع الکترولیت هایی مانند سدیم و کلر می شوند. هنگامی که سدیم ادرار افزایش یافت، آب اضافی برای رقیق کردن ادرار ترشح می شود. این عمل موجب کاهش آب کل بدن و فشارخون و افزایش برونده ادرار می‌شود. گرچه دیورتیک‌ها ازراه‌هایی به‌نسبت مختلفی عمل می‌کنند، ولی دارای ویژگی‌های مشابهی‌اند. تمام دیورتیک‌ها بالقوه باعث هیپوتانسیون می‌شوند به ویژه اگر همراه با وازو دیلاتورها یا سایر عوامل ضدفشار خون مصرف شوند. این امر در سالمندان مشکل‌ساز است زیرا نمی توانند به طور سریع با پُرشدن وریدی تطابق کنند و سرگیجه، گیجی، یا سنکوپ به علت فشارخون اتفاق می‌افتد. هنگامی که دیورتیک‌ها برای نخستین بار استفاده می‌شوند به بیمار آموزش دهید که وضعیت خود را از حالت درازکش به نشسته تا ایستاده به تدریج تغییر دهد.

تمام دیورتیک‌ها در صورت عدم توجه می‌توانند باعث اختلال‌های شدید الکترولیتی شوند. دیوتیک‌های لوپ و تیازیدی باعث دفع پتاسیم می‌شوند و برای سالمندانی که دیگوکسین مصرف می‌کنند خطرناک است. هیپوکالمی (پتاسیم سرم کم‌تر از mEq/l 5/3 خطر مسمومیت دیگوکسین راافزایش می دهند. هم هیپوکالمی و هم مسمومیت با دیگوکسین می توانند منجربه دیس‌ریتمی‌های کشندة قلبی شوند.

علائم نخست هیپوکالمی شامل: ضعف، خستگی، بی‌اشتهایی، هیپوتانسیون، تاکیکاردی و کرامپ‌های پا می باشند. دیورتیک‌های تیازید همچنین می توانند باعث افزایش سطح اسیداوریک و نشانه‌های نقرس شوند. الکترولیت‌ها، BUN، کراتی‌نین، منیزیوم، کلسیم، اسیداوریک، گلوکز، CBCو PH خون را کنترل کنید.

دیورتیک‌های نگهدارندة پتاسیم اگر همراه با مهارکننده‌های ACE  و مکمل پتاسیم مصرف شوند، یا اختلال در این بیماران کلیوی وجود داشته باشد، ممکن است باعث هیپرکالمی (پتاسیم سرم بیشتر از mEq/l5) شوند. غذاهای پرپتاسیم (موز، میوه‌های خشک، کوجه‌فرنگی، زردآلو) باید به مقدار ناچیز مصرف شوند. اما سالمندانی که دیورتیک های لوپ یا تیازیدی مصرف می‌کنند، باید از این غذاها استفاده کنند. دیورتیک‌های تیازیدی باعث افزایش سطح کلسترول و تری‌گلیسیرید می‌شوند. نیاز به رژیم کم‌چربی و کم‌کلسترول و استفاده از داروهای کاهنده  کلسترول را بررسی کنید. به بیمارانی که کلسترامین یا Colestipol مصرف می‌کنند نباید تیازید داده شود زیرا این داروها با تیازیدها باند شده و آن‌ها را غیرفعال می‌کنند.

دیورتیک‌های لوپ هنگامی که در مقادیر زیاد مصرف شوند باعث کاهش شنوایی می‌شوند. برای مثال: فوروسماید وریدی باید آهسته و با سرعت کم‌تر از mg4 در دقیقه تجویز شود. سایر عوارض جانبی دیورتیک‌ها شامل هیپرسنسیویتی همراه با راش و خارش، گیجی، آتاکسی، دیسترس GI و دیسکرازی خونی می‌باشند. افرادی که به آنتی‌بیوتیک‌های سولفونامید آلرژیک دارند ممکن است با دیورتیک‌های تیازیدی حساسیت متقاطع داشته باشند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم آبان 1389ساعت 12:33  توسط دکتر غلام رضا دهستانی  |